Gidene de Kalana da Eyvallah
Serap Oruç
“Üstümüze zaman yağdı, hüznümüz ondandır.” sözü, Yahya Kemal’in geçen zamanı ve süren yaşamımızı daha iyi idrak etmemize yardımcı bir cümle gibi hissettirir bana, her dile getirişimde.
Bu söz bana hüzün ya da bir anlık keder değil; geçmişin, kayıpların, kazançların ve faniliğin insan üzerinde bıraktığı etkilerin kısacık bir cümleyle özetlenmiş tarifi gibi gelir.
Çünkü zaman dediğimiz şey, miladi takvime göre değişen yapraklardan ve rakamlardan ibaret değildir.
Zaman; kaybolan çocukluğumuz, gençliğimizdir. Kaybettikçe kazandığımız olgunluğumuzdur. Kimini bu dünyada, kimini bu dünyadan uğurladığımız; artık dönmeyecek olan, tanıyıp temas ettiğimiz, sevdiğimiz ya da sevmediğimiz insanların toplamıdır.
Bir daha aynı şekilde hissedilemeyecek anlar ve anılardır. Hasılı kelam, insanın elinden usulca, hissettirmeden akıp giden; iyi kötü, olumlu olumsuz her şey ve her bir şeydir.
Yahya Kemal’in “hüznümüz” dediği, isyankâr bir hüzün değildir; vakur ve ağırbaşlı bir hüzündür.
Gidene de kalana da eyvallah diyebilen bir idrakin, bir gelişmişliğin hissettirdiği hüzündür.
Hüznümüz yorgunluğumuzdan ya da rahatlıktan değildir. Bir mevsimlik ya da bir yıllık değildir. Hüznümüzün nedeni ne bir insan, ne bir eksiklik, ne bir fazlalık, ne bir başarı, ne bir yenilgi, ne bir doğum, ne de bir ölümdür. Hüznümüz; zamanın bize verdiği olumlu olumsuz birikimlerin üzerimizde bıraktığı izlerin toplam ağırlığındandır.
O hâlde zaman hâlâ üzerimize yağıyorken;
hatırlamamız gerekenleri hatırlayalım, unutmamız gerekenleri unutalım.
Zamanın bizi eğitmesine izin verelim ki öğrenmeden yorulan taraf biz olmayalım.
Kendimize dönelim; duyarsızlaşmadan, zamanın içinden vakurca ve ağırbaşlı bir şekilde, hüzün kelimesini inkâr etmeden kabul ederek zamana eşlik edelim. Bir başka hayal, bir başka hatır, bir başka hatıra katılsın ömrümüze. Yaptıklarımıza elhamdülillah, yapacaklarımıza Allah kerimdir diyerek elbette.
Saygılar.
