Serap Oruç

Ferahla

Serap Oruç

Hayat, bazen karşımıza öyle zorluklar çıkarır ki, öyle taşlara takar ki bizi; yere düştüğümüz anı bile idrak edemeyiz. Haksızlığa uğradığımız, kalbimizin ezildiği, sözlerimizin boğazımızda düğümlendiği anlar… Böyle zamanlarda dilimiz ya lâl olur ya da istemsizce saçma cümleler kurarız. Karşımızdakinin pervasızlığı, haksızlığı ve kurnazlığı karşısında afallar ya da donakalırız.

O anı idrak ettiğimizde ise, "Keşke şunu da deseydim, keşke o sözün ya da davranışın altında bırakmasaydım kendimi, daha güçlü olsaydım" diye zihnimizde o anı defalarca baştan sarar, her seferinde farklı bir savunma hazırlarız. 

Ancak beyhude. O an geçmiştir ve uçup gitmiştir. İşte tam o eşikte, içimizdeki bütün isyanı susturan derin bir teselli ayetine sığınmak bizi ferahlatır: Hucurât suresi 1. ayeti hatırlayalım.

“Allah hakkıyla işiten ve bilendir.”

Zirâ benim farkında olduğum şeyin Allah farkında değil mi, O'nun bu durumdan haberi yok mu sanki? Elbette vardır bir bildiği.

Kelimelerimin aciz kaldığı yer, O'nun muktedir olduğu yer değil mi sahi?

İnsan, adalet duygusuyla yaratılmış bir varlıktır. Haksızlığa uğradığında diliyle etmese bile ruhuyla isyan ve ah eder; hak ettiğini alamadığında, sesini duyuramadığında, anlaşılmadığında, hakkı yenildiğinde içten içe kavrulur. Yani kalbi kırılır ve insanın kalbi, Allah'ın mülküdür.

Bazen karşımıza öyle durumlar çıkar ki, muhattabımız o kadar vicdansız olur ki, vereceğimiz her cevap onun seviyesine inmemize neden olur, yorgunluğumuzu büyütür bizi çirkinleştirir; haklılığımızı anlatma çabası beyhudedir.

İşte o anlarda susmak bir yenilgi değil, teslimiyettir.

O an dili bağlanan insanın içindeki ses, dünyadaki bütün kurulacak cümlelerin savunmalarından kudretlidir. Çünkü insanın uğradığı haksızlıktan, gördüğü davranıştan, duyduğu sözden, hatta içine attığı her ne varsa hepsinden…

Bizler insan olarak sadece görüneni görebiliriz. Karşımızdakinin o anlık kurnazlığına, haksızlığına, kabalığına takılır kalırız ve hakkımızı savunamadığımız için kendimize kızar, hayatın adaletsizliğinden yakınırız. Ancak unuturuz: Bizim "eksik" kaldığımızı sandığımız yer, O'nun tamamladığı yerdir; ilahi adaletin başladığı yerdir.

O'nun haberi yok mu? Var, elbette var. Kalbimizin en zulmetli köşesinden geçen o sitemi de, yutkunuşumuzu da, haksızlığa uğrayıp boynumuzu büküşümüzü de en ince detayına kadar biliyor. O, zerre miktarı hayrın da şerrin de hesabını tutuyor.

Ancak bizler aceleciyizdir. Hemen şimdi, bu saniye adalet yerini bulsun, haksızlık eden cezasını çeksin, bizim o an söyleyemediğimiz sözler karşımızdakine duyurulsun isteriz. Zirâ insan psikolojisi, haklılığının tesciliyle tatmin olmak ister.

Fakat ilahi adaletin saati bizim saatlerimize göre çalışmaz. Zamanın ve mekânın ötesinden bakan o kudret, her şeyi en uygun anında önümüze serer.

Bazen insanın o an susması, ileride yaşayacağı çok daha büyük bir hayal kırıklığından ya da yanlıştan korunmasıdır. Bazen o an hakkını savunamamak, ruhun kirlenmesini önler.

İşte "bir bildiği vardır" demek, kulun kendi sınırlı zekâsıyla göremediği büyük resmi, O'nun merhametine ve hikmetine emanet etmesidir.

Bugün, canımız yandığında, kelimelerimiz boğazımıza dizildiğinde ve yine "Neden sustum ki?" diye kendimizi hırpaladığımızda, durup derin bir nefes alalım ve kendimize yüklenmeden, "Her kavganın galibi olmak, her haksızlığa anında anladığı dilden cevap vermek zorunda değilsin" diyelim.

Ruhumuzun zerafetini harcamaya değmez inanın bazılarına. Gücümüzün yetmeyeceği kuldan, nefsimize yenilip hakkımızı aramaya kalkışmak boşuna çabadır. Kendi kul hakkımıza girmektir.

Bırakın, bazı hesaplar bu dünyadaki kulların hesaplar üzerine adalet sağladığı mahkemelerde değil, daha adil ve hesapsız bir mahkemede görülsün.

Başınızı kaldırın ve deyin ki:

“Benim farkında olduğum şeyden O'nun haberi yok mu sanki? Elbette O’nun vardır bir bildiği ve takdir ettiği her şeyin en hayırlı olanını O'dur bilen.”

Zaten hakkının sahibi değil mi Hak? Yarınlara koyar da koymaz kimsenin yanına!"

Ferahla, ferahla, ferahla…

Saygılar.

 

Yazarın Diğer Yazıları