Dünyada Tükenmez Murat Var İmiş

Eski türküleri dinlerken üstü örtülü bir gerçeklik siniyor insanın üzerine; dünyanın hengâmesini çatlak testiye su doldurmaya benzetiyorum ve dünya için olan bütün hengameleri kuyunun başında ömür eksiltmeye benzetiyorum bazılarını dinlediğim anlarda.

İnsanı sessizleştiren, içine kapatan bir tarafı var üstelik eski türkülerin. Kendimizden kaçmadan, kendimizle karşılaştırıyor bizi. Yanlı insanların kalabalığında yalnızlığımızı paylaşıyoruz sanırım birazda.

Âşık Veysel’in kaleminden süzülüp, dilinden dökülen şu dizeleri de her dinlediğimde adeta ruhumda bir kuş kanat çırpıyor gibi hissediyorum. Kendi hakikatimi dert ettiriyor bana. Allah için ne yaptım değil, Allah için ne yapmadım diye kendimi sorgulamama vesile oluyor yaşam sürecimde. Zira mânâları çok derin...

"Dünyada tükenmez murat var imiş

Ne alanı gördüm ne murat gördüm

Meşakkatin adın murat koymuşlar

Dünyada ne lezzet ne bir tat gördüm

Ölüm var dünyada yok imiş murat

Gün be gün artıyor türlü meşakkat

Kalmamış dünyada ehli kanaat

İnsanlar içinde çok fesat gördüm

Nuşirevan-ı Âdil nerede tahtı

Süleyman mührünü kime bıraktı

Resûl-i Ekrem’in kanunu hattı

Her ömrün sonunda bir feryat gördüm

Var mıdır dünyaya gelip de kalan

Gülüp baştan başa muradın alan

Muradı maksudu hepsi bir yalan

Ölümü dünyada hakikat gördüm

Dönüyor bir dolap çarkı belirsiz

Çağlayan bir su var arkı belirsiz

Veysel neler satar narhı belirsiz

Ne müşteri gördüm ne hesap gördüm"

Sürekli bir eksiklik, sürekli bir arayış, her şeyin en mükemmeli senin olmalı, en güzel görünen en başarılı olan da sen olmalısın diyor sürekli birileri. Tamamladığını sandığın her anın, her şeyin yeni bir eksiğin başlangıcı oluyor oysa...

Neden yorulduğumuzu bile bilmeden yoruluyoruz? Nereye ulaştığımızda mutlu olacağımızı bilmeden koşuşturmaktan dermanımız kalmıyor. Kendi canımızı bile emanet taşırken elimizle tuttuklarımıza benim diyoruz arsızca. Benim olmalı, ben sahip olmalıyım, ben daha çok kazanmalıyım diye de devam ediyoruz...

Sahip olduklarımız yeterli gelmiyor, sahip olamadıklarımızla kendimizi tanımlıyoruz.  Hiçbir şey yetmiyor. Yetmediği için daha fazlasını istiyoruz. Daha fazlasını istedikçe daha çok kaybediyoruz. Ancak bunu fark ettiğimizde iş işten geçmiş oluyor çoğu zaman.

Şuurlu zamanlarımızda şuursuzca ziyan ettiğimiz zamanlarımızı, dostlarımızı, arkadaşlarımızı, sevdiklerimizi, hatırlatıyor yaşam bize, sonra anlamadığımız; daha doğrusu işimize gelmiyor diye anlamaya çalışmadığımız her şey ve herkes için mahcup olup hüzünleniyoruz, belki biraz da kahroluyoruz.

Hasılı henüz vaktimiz varken kendi dışımıza çıkıp kendi muhasebemizi yapanlardan olalım. İnsanın hayra da şerre de meyyâl olduğunu sık sık hatırlayalım. İnşallah hayra meyyâl olanlardan olalım. Saygılar.